{"id":8821,"date":"2016-10-17T11:56:24","date_gmt":"2016-10-17T09:56:24","guid":{"rendered":"https:\/\/mariaroja.com\/o-mito-e-o-fracaso\/"},"modified":"2016-10-17T11:56:24","modified_gmt":"2016-10-17T09:56:24","slug":"o-mito-e-o-fracaso","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/mariaroja.com\/gl\/o-mito-e-o-fracaso\/","title":{"rendered":"O mito e o fracaso"},"content":{"rendered":"
<\/div>\n

O mito e o fracaso<\/h3>\n

Cr\u00edtica de “O tolleito de Inishmaan” de Manuel Xestoso para a RGT<\/strong><\/p>\n

Irlanda non debe ser tan mal sitio cando unha morea de compa\u00f1\u00edas galegas a escollen para situar nela as s\u00faas montaxes. De feito, Irlanda \u00e9 o lugar ideal para falar de Galiza sen ter que mencionala. Aos galegos, en xeral, non lles gusta ser suxeito activo dun discurso identitario, a\u00ednda que saben reco\u00f1ecer perfectamente a s\u00faa idiosincrasia. E non \u00e9 disparatado pensar que falar de Irlanda \u00e9 unha forma de autoafirmaci\u00f3n, pero sen presumir. Sen significarse.<\/p>\n

Os irlandeses, a xulgar polo que se describe na obra de Martin McDonagh, tampouco te\u00f1en un especial interese en significarse. Falan moito, mais nunca do que verdadeiramente importa. E expr\u00e9sanse sempre de xeito oblicuo, como non querendo falar do que est\u00e1n falando; ou como querendo falar do que non falan. Quizais ese tam\u00e9n \u00e9 un sinal de identidade: un ao que obriga unha ocupaci\u00f3n estranxeira de s\u00e9culos.<\/p>\n

O tolleito de Inishmaan \u00e9 un drama protagonizado por personaxes de comedia, o cal tam\u00e9n \u00e9 unha forma de expresarse de xeito oblicuo. Como non querendo darlle importancia \u00e1 traxedia, mais deixando que a albisquemos entre o grotesco da vida diaria. Eses personaxes parolan entre si cunha inocencia moi pr\u00f3xima \u00e1 candidez, mais cun concepto de verdade altamente inseguro e variable. Os sucesos sempre contan con varias versi\u00f3ns contraditorias entre si e, dependendo de cal escollamos, a verdade se manifestar\u00e1 heroica ou miserable.<\/p>\n

En Inishmaan, calquera versi\u00f3n do mundo semella estar moldeada polo seu narrador, o cal nos leva ao terreo do mito. E o mito \u2013talvez xunto coa retranca\u2013 \u00e9 a forma m\u00e1is antiga de expresarse de forma oblicua. Moverse entre mitos non parece unha mala opci\u00f3n cando o contexto \u00e9 tan asfixiante coma o das illas Ar\u00e1n na d\u00e9cada de 1930, cando Robert Flaherty filmou Man of Aran. Ese filme constit\u00fae en si mesmo un mito irland\u00e9s e, claro, os personaxes desta obra enc\u00e1rganse de desmitificalo para substitu\u00edlo por outros mitos m\u00e1is familiares como o da emigraci\u00f3n.<\/p>\n

A historia dun tolleito adoptado de crianza por d\u00faas mulleres solteiras despois de que os seus pais morresen en estra\u00f1as circunstancias amosa que o individual e o colectivo adoitan trenzarse de moitas maneiras. \u201cHai moitos tolleitos coma min, pero non se lles ve por f\u00f3ra\u201d di o protagonista aludindo a esa excentricidade que disimula a prostraci\u00f3n na que se atopan os seus veci\u00f1os e veci\u00f1as. Igual que o seu afervoamento por unha moza que o agride continuamente explica, de xeito oblicuo, a adaptaci\u00f3n \u00e1 violencia.<\/p>\n

A montaxe de Contraproduci\u00f3ns permanece fiel ao ton do texto, deixando que sexan as personaxes as que se expliquen: non forza o humor nin o drama m\u00e1is al\u00e1 do que declaran. Non reitera a mensaxe que a historia cont\u00e9n, a\u00ednda que mostra directamente as feridas que move a trama. Deixa que o espectador asista a unha comedia que anuncia o drama dende o principio e que remata confirmando a sospeita de que, de xeito oblicuo, estamos a falar dun fracaso colectivo.<\/p>\n

Talvez de xeito oblicuo, o p\u00fablico da estrea advertiu que hab\u00eda algo a\u00ed que o concern\u00eda e aplaudiu longo e en p\u00e9 unha obra que se presenta coma un dos mellores argumentos para ir ao teatro esta temporada.<\/p>\n

+info:
\nhttps:\/\/rgtcritica.wordpress.com\/2016\/10\/16\/o-tolleito-de-inishmann\/<\/a><\/p>\n<\/div><\/section>
\n\n