{"id":8862,"date":"2015-10-13T11:03:54","date_gmt":"2015-10-13T09:03:54","guid":{"rendered":"https:\/\/mariaroja.com\/fisgoas-de-baleiro-a-elegancia-da-mirada\/"},"modified":"2015-10-13T11:03:54","modified_gmt":"2015-10-13T09:03:54","slug":"fisgoas-de-baleiro-a-elegancia-da-mirada","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/mariaroja.com\/gl\/fisgoas-de-baleiro-a-elegancia-da-mirada\/","title":{"rendered":"F\u00edsgoas de baleiro. (A elegancia da mirada)"},"content":{"rendered":"
<\/div>\n

F\u00edsgoas de baleiro. (A elegancia da mirada)<\/h3>\n

Cr\u00edtica de “El Cuello de la Jirafa” no Blog de cr\u00edtica de espect\u00e1culos da RGT<\/strong><\/p>\n

ROI VIDAL PONTE<\/p>\n

Hai cousas que existen e non se ven. Como o tempo. Como a impermanencia do presente. Ou como todo o que se agocha entre as fendas que unen e separan. Matarile \u00e9 unha desas cousas. Raras. Pol\u00e9micas. \u00danicas. Imprescindibles.<\/p>\n

Matarile non se ve, experim\u00e9ntase. Matarile non fai teatro, enx\u00e1lzao.<\/p>\n

Ou un recital de puntos de vista, actitudes expectantes, miradas miradas. Podemos saber o que miramos, pero como adivi\u00f1ar como miran as miradas? O xogo das cadeiras e das mesas, de buscar o mellor lugar desde o que contemplar o que pasa. O intercambio de roles dunha conferencia, dun baile, dunha confesi\u00f3n. Porque a finalidade da poes\u00eda \u00e9 facer visible o invisible.<\/p>\n

Matarile fai poes\u00eda esc\u00e9nica. O estilo, as ferramentas e a intenci\u00f3n art\u00edstica do teatro posdram\u00e1tico te\u00f1en en Matarile o seu m\u00e1ximo expo\u00f1ente no teatro feito en Galicia. Como os Beck & Malina do teatro galego do s\u00e9culo XXI, Vall\u00e9s & Pati\u00f1o son tan parodiables coma grandiosos, tan molestos coma pioneiros.<\/p>\n

En El cuello de la jirafa xogan a carta da innovaci\u00f3n espacial. Como unha estrutura que se ve e non se ve, a (grotowskiana?) disposici\u00f3n do p\u00fablico arredor dunha fileira de mesas en forma de U introd\u00faceo no espect\u00e1culo como elemento escenogr\u00e1fico, como coro mudo, como voyeur espiado. O lugar da representaci\u00f3n (unha antiga capela hoxe convertida en sala multiusos dunha instituci\u00f3n universitaria), \u00e1 vez seminario acad\u00e9mico e conclave sectario, arroupa todo o que o espect\u00e1culo di: as diferentes formas de aprehender o inaprensible, de co\u00f1ecer os misterios humanos e divinos, desde a ciencia ou desde o esp\u00edrito. Aqu\u00ed destaca a presenza de Enrique Gavil\u00e1n, verdadeiro profesor universitario que ofrece os seus co\u00f1ecementos filos\u00f3ficos. Non fai nada distinto ao que fai cando exerce a s\u00faa profesi\u00f3n, pero a nosa mirada, instalada nese contexto propicio para a recepci\u00f3n da beleza, obs\u00e9rvao desde un punto de vista est\u00e9tico capaz de converter unha conferencia nun ritual inici\u00e1tico.<\/p>\n

Toda esta abstracci\u00f3n exponse desde a concreci\u00f3n m\u00e1is absoluta. Hai un certo fetichismo na mostraci\u00f3n do equilibrio entre o car\u00e1cter mat\u00e9rico e simb\u00f3lico dos obxectos. E o mesmo sucede cos corpos. Os corpos de movementos fermosos de M\u00f3nica Garc\u00eda e Mar\u00eda Roja, os corpos de comportamentos grotescos de Oscar Codesido e Ana Vall\u00e9s, as actitudes corporais relaxadas de Enrique Gavil\u00e1n e Baltasar Pati\u00f1o. Esta \u2018concreci\u00f3n simb\u00f3lica\u2019 acada o seu punto \u00e1lxido no que \u00e9 un dos momentos memorables da representaci\u00f3n: as diversas escenas simult\u00e1neas que, como vendedores de agasallos art\u00edsticos gratu\u00edtos, cada actuante ofrece a un reducido grupo de observantes, nun exemplo pequeno e asombroso de microteatro hiperpr\u00f3ximo.<\/p>\n

Matarile ofrece (ese \u00e9 o verbo m\u00e1is acaido para os seus espect\u00e1culos) un teatro das persoas que \u00e9 a vez intelectual e sensitivo. Mais nesta ocasi\u00f3n a tem\u00e1tica xeral chega con m\u00e1is fluidez, sen que a compa\u00f1\u00eda deixe de ter esa marca que lle \u00e9 tan propia: a elegancia. Vall\u00e9s (kantoriana?) corrixe a Artaud: o teatro non \u00e9 un corpo ante miradas, sen\u00f3n entre miradas.<\/p>\n

O segredo desa marca \u00e9 un misterio escondido sempre entre e nunca detr\u00e1s. A elegancia coa que nos fan sentir esa maxia, transforma o teatro, como quer\u00eda Artaud, nunha experiencia reveladora.<\/p>\n

Foto: Manu Lago<\/p>\n

+info:
\nhttps:\/\/rgtcritica.wordpress.com\/2015\/10\/13\/el-cuello-de-la-jirafa\/<\/a><\/p>\n<\/div><\/section>
\n\n