{"id":8900,"date":"2014-10-16T10:30:40","date_gmt":"2014-10-16T08:30:40","guid":{"rendered":"https:\/\/mariaroja.com\/mulleres-e-circunstancias\/"},"modified":"2014-10-16T10:30:40","modified_gmt":"2014-10-16T08:30:40","slug":"mulleres-e-circunstancias","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/mariaroja.com\/gl\/mulleres-e-circunstancias\/","title":{"rendered":"Mulleres e circunstancias"},"content":{"rendered":"
<\/div>\n

Mulleres e circunstancias<\/h3>\n

Cr\u00edtica de “30 e tantos \u00f3sos” no Blog de cr\u00edtica de espect\u00e1culos da Revista Galega de Teatro<\/strong><\/p>\n

CAMILO FRANCO<\/p>\n

Todo ocorre dun xeito cruzado. Como se coherencia ou organizaci\u00f3n fosen marcas de orientaci\u00f3n m\u00e1is que sistemas. Pode ser que todo ocorra cun sentido, pero que n\u00f3s o ignoremos. N\u00f3s que chamamos azar a todas as cousas das que ignoramos as causas. O azar como esa ara\u00f1eira que nos exime de responsabilidade.<\/p>\n

Trinta e tantos \u00f3sos est\u00e1 chea de argumentos cruzados. Unhas veces \u00e9 un escrito de denuncia, outras \u00e9 un manifesto retador e outras unha conversa s\u00f3 en apariencia fr\u00edvola. Por veces quere ir a un teatro directo e, desde a\u00ed, salta a un territorio simb\u00f3lico, carga as imaxes e a intenci\u00f3n e traslada a obra e aos espectadores dun punto a outro sen estaci\u00f3n intermedias.<\/p>\n

A montaxe de Apor\u00eda pode conter un pouco de ansiedade por mostrar ata que punto esa combinaci\u00f3n de linguaxes forman discurso e este discurso ten correspondencia coa confusi\u00f3n da contemporaneidade, coa manipulaci\u00f3n das mensaxes e con que, por detr\u00e1s de todo, hai sempre unha d\u00fabida sobre o por que das cousas. Por que son, por que pasan.<\/p>\n

Apor\u00eda tenta desde as diversas partes constru\u00edr un retrato panor\u00e1mico da circunstancia da muller, un retrato que non esquiva as complicaci\u00f3ns e que non quer ser simplificador. En certo sentido, o retrato de conxunto \u00e9 superior a algunhas dos fragmentos, como se a compa\u00f1\u00eda tivese m\u00e1is claro o que hai que contar que os xeitos particulares para chegar a ese discurso. Tam\u00e9n porque alg\u00fans dos fragmentos tenden \u00e1 fugarse cara aos l\u00edmites do territorio sen sa\u00edrse del. A dispersi\u00f3n, claro est\u00e1, pode ser a un tempo causa ou consecuencia do retrato dos tempos.<\/p>\n

No conxunto hai un retrato firme e sen concesi\u00f3ns. Un retrato das circunstancias descrito con vehemencia e con co\u00f1ecemento de causa. Un retrato de corpo enteiro cos seus pregues e os seus matices. Coa reivindicaci\u00f3n e sen ganas de que algu\u00e9n diga que todas as cousas suceden por azar.<\/p>\n

Foto: Natasha Lelenco<\/p>\n

+info:
\nhttp:\/\/rgtcritica.wordpress.com\/tag\/aporia-teatro\/<\/a><\/p>\n<\/div><\/section>
\n\n