{"id":8909,"date":"2014-08-26T10:26:56","date_gmt":"2014-08-26T08:26:56","guid":{"rendered":"https:\/\/mariaroja.com\/luces-democracia-accion\/"},"modified":"2014-08-26T10:26:56","modified_gmt":"2014-08-26T08:26:56","slug":"luces-democracia-accion","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/mariaroja.com\/gl\/luces-democracia-accion\/","title":{"rendered":"Luces, democracia, acci\u00f3n!"},"content":{"rendered":"
<\/div>\n

Luces, democracia, acci\u00f3n!<\/h3>\n

Cr\u00edtica de T\u00e9 con Kant no Blog de cr\u00edtica de espect\u00e1culos da Revista Galega de Teatro<\/strong><\/p>\n

ROI VIDAL PONTE<\/p>\n

Facer participar \u00e1s destinatarias \u00e9 un dos clix\u00e9s do mundo contempor\u00e1neo. V\u00e9molo nas mensaxes sobreimpresionadas dos programas televisivos e nas acampadas nas prazas do Movemento Indignado. Tanto no Gran Irm\u00e1n como na televisi\u00f3n \u00e1 carta, agora \u00e9 a audiencia a que decide.<\/p>\n

No teatro, hai xa ben tempo que se acabou de romper a cuarta parede e que aceptamos a frontalidade e a narraci\u00f3n cara a cara. Mais poucas veces coma en T\u00e9 con Kant a relaci\u00f3n entre escenario e p\u00fablico resulta tan verdadeira. E non s\u00f3 porque a obra se resolva cunha votaci\u00f3n que decide o destino das personaxes (traxedia democr\u00e1tica que por si soa far\u00eda a obra merecente de entrar na historia do teatro galego) sen\u00f3n porque consegue enganchar a audiencia cun material nada habitual: unha conferencia sobre filosof\u00eda. Unha peza de teatro did\u00e1ctico que mesmo servir\u00eda para levar aos centros educativos sen ter que renunciar a esas xeniais reviravoltas de humor acedo e superficialidade provinciana que axudan a que a lecci\u00f3n non resulte aburrida.<\/p>\n

\u00c9 moi de agradecer que haxa espect\u00e1culos que traten ao publico coma se fose intelixente. O nivel filos\u00f3fico da dramaturxia de T\u00e9 con Kant \u00e9 tan alto que a sinopse non resistir\u00eda unha primeira criba de quer\u00e9rmoslla vender aos programadores do circu\u00edto teatral galego e, por\u00e9n, alg\u00fan atrevidos acertan ao arriscar con esta marabillosa viaxe no tempo que afonda nos aspectos m\u00e1is socialmente relevantes da filosof\u00eda kantiana e, por extensi\u00f3n, de toda a modernidade.<\/p>\n

As actrices manexan \u00e1 perfecci\u00f3n a proximidade nese di\u00e1logo directo e constante coas espectadoras, actuando tan c\u00f3modas que se permiten mesmo improvisar en escena sen se sa\u00edr da personaxe. Semella que entraron at\u00e9 o celme desa dial\u00e9ctica entre o posible e o desexable, entre o progreso tecnol\u00f3xico e o moral que centra o conflito da obra e que a fan s\u00faa para transitar da realidade \u00e1 ficci\u00f3n polos cami\u00f1os da comicidade. Porque a dramaturxia (un texto que non deber\u00eda seguir un minuto m\u00e1is sen ser publicado) combina a inmersi\u00f3n historicista no s\u00e9culo XVIII con l\u00facidas referencias \u00e1 m\u00e1is indignante actualidade, e diso se trata cando de teatro hist\u00f3rico se trata.<\/p>\n

Se cadra hai, contra o terceiro cuarto da representaci\u00f3n, un descenso r\u00edtmico no que o espesor dos argumentos expostos chega a se facer algo pesado, mais o certo \u00e9 que en todo momento se est\u00e1 a cocer nas cacholi\u00f1as de cada espectadora unha loita dram\u00e1tica entre unhas posturas e as contrarias. \u00c9 por iso que a proposta pode ser vista como un paso m\u00e1is al\u00e1 do convencionalismo de moito teatro posdram\u00e1tico, pois renuncia (\u00e1s veces mediante a parodia) a algunhas das constantes m\u00e1is superficiais do mesmo, tales como o fragmentarismo, a intertextualidade ou a danza de corpos espidos. Nin sequera, aparte do vestiario de \u00e9poca e dalg\u00fan elemento de atrezzo, necesita da espectacularidade do visual para agochar as eivas do discurso, porque, por unha vez, de discurso vai sobrada.<\/p>\n

Teatro, en definitiva, de ideas (teatro, ao cabo, pol\u00edtico), nada snobista, bastante respectuoso coa intelixencia e (que aprenda o actual sistema educativo) moi divertido.<\/p>\n

T\u00e9 con Kant de Mar\u00eda Caparrini e Marta P\u00e9rez
\nDirecci\u00f3n: Mar\u00eda Caparrini e Marta P\u00e9rez
\nElenco: Marta P\u00e9rez e Mar\u00eda Roja
\nCreaci\u00f3n pl\u00e1stica e dese\u00f1o gr\u00e1fico: Mar\u00eda Roja
\nFotograf\u00eda: Leonor Sangabriel\/ Berio Molina
\nEdici\u00f3n de v\u00eddeo: Mar\u00eda Crespo\/ \u00c1ngel Sousa
\nVestiario: Centro Dram\u00e1tico Galego
\nM\u00fasica: Mozart, Alf\u00e9izar
\nMaquillaxe: Inversa Teatro
\nProduci\u00f3n: Inversa Teatro<\/p>\n

Sala Ingr\u00e1vida, Porri\u00f1o, 22 de agosto, 2014<\/p>\n

+info:
\nhttp:\/\/rgtcritica.wordpress.com\/2014\/08\/25\/te-con-kant\/<\/a><\/p>\n<\/div><\/section>
\n\n