{"id":9058,"date":"2015-10-26T11:12:58","date_gmt":"2015-10-26T10:12:58","guid":{"rendered":"https:\/\/mariaroja.com\/sen-medo-e-sen-esperanza\/"},"modified":"2015-10-26T11:12:58","modified_gmt":"2015-10-26T10:12:58","slug":"sen-medo-e-sen-esperanza","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/mariaroja.com\/gl\/sen-medo-e-sen-esperanza\/","title":{"rendered":"SEN MEDO E SEN ESPERANZA"},"content":{"rendered":"
<\/div>\n

SEN MEDO E SEN ESPERANZA<\/h3>\n

“O colo da xirafa” no Gali\u00f1eiro de Praza P\u00fablica<\/strong><\/p>\n

LAURA PORTO<\/p>\n

O teatro comeza f\u00f3ra do teatro, comeza mirando \u00f3 ceo e, quizais, inventando nomes para as estrelas. As\u00ed comeza O colo da Xirafa de Matarile, amos\u00e1ndonos a constelaci\u00f3n da xirafa, practicamente invisible nos ceos despexados, pero descrita e nomeada por algu\u00e9n.
\nEste feito \u00e9 toda unha declaraci\u00f3n de intenci\u00f3ns, unha apelaci\u00f3n a n\u00f3s para que esteamos dispostas a ver o que non se pode ver. Para que po\u00f1amos a nosa parte, sobretodo iso, que participemos activamente na representaci\u00f3n do que non se pode ver.
\nEsta proposta ratif\u00edcase na sala \u00e1 que accedemos guiadas pola mesm\u00edsima carrapuchi\u00f1a vermella, que semella ter coincidido connosco este ser\u00e1n durante a s\u00faa busca dun lobo.
\nO espazo ao que accedemos, unha antiga capela reformada, ag\u00e1rdannos os focos e unha longa mesa corrida que rodea o centro como \u00fanicos elementos escenogr\u00e1ficos. Sentamos \u00e1 mesa deste espazo a catro bandas, con esa facultade tan po\u00e9tica de nos expor como p\u00fablico, de nos facer part\u00edcipes da paisaxe, e fac\u00e9molo non para que o espect\u00e1culo comece, sen\u00f3n para que contin\u00fae. A compa\u00f1\u00eda Matarile ten, na nosa opini\u00f3n, esa facultade estra\u00f1a de facer as pezas comezar pouco a pouco, transitando do coti\u00e1 ao extracoti\u00e1 dun xeito tan flu\u00eddo que \u00e1s veces resulta complicado establecer os puntos de cambio.
\nEsta facultade faise patente tam\u00e9n no devir entre o pl\u00e1stico e o discursivo, que se complementan xeralmente de xeito alusivo. Como mestres cocteleiros, mesturan e axitan o discurso filos\u00f3fico e teatrol\u00f3xico con imaxes de grande beleza e potencia sensitiva, e o resultado \u00e9 un beberaxe de efecto estimulante, aderezado co olor a menta que nos chega nalgunha secuencia.
\nTam\u00e9n nos atopamos, poderiamos dicir, ante un teatro da proximidade, do primeiro plano. Buscase unha proximidade tal entre o p\u00fablico e as actuantes que estas traballan sobre as mesas ante as que estamos sentadas, a cent\u00edmetros dos nosos ollos, tan cerca que poder\u00edamos tocalas sen estender de todo o brazo.
\nA medida que aumenta a profundidade do espect\u00e1culo, que aumenta a s\u00faa extracotianidade at\u00e9 o seu maior nivel, a peza v\u00f3lvese tam\u00e9n m\u00e1is fragmentada e persoal. Todos os actuantes est\u00e1n en escena, cada un cun pequeno grupo de xente, cada un traballando sobre un pequeno obxecto, un microcosmos enteiro de papel e luz que se mostra ante n\u00f3s case en privado.
\nPor \u00faltimo, carrapuchi\u00f1a marcha. Tal vez deberamos seguila e buscar o noso propio lobo. Quizais.<\/p>\n

+info:
\nhttp:\/\/teatro.prazapublica.com\/post\/131947955871\/sen-medo-e-sen-esperanza-o-colo-da-xirafa-de<\/a><\/p>\n<\/div><\/section>
\n\n